Pas in de vroege middeleeuwen werden voor het eerst wijsheden van de druïden opgeschreven. (De vroegste bronnen die over druïden spreken dateren uit de 3e eeuw v.Chr). Helaas waren tegen die tijd de meesten al Christen geworden en verdween daardoor de druïdenklasse en ook hun kennis. Onze kennis van druïden komt daardoor voornamelijk van mythen en verhalen. Van de Continentale druïden is eigenlijk niets meer bekend. Wat we kennen, komt van de Britten en Ieren…

De druïden namen een zeer belangrijke plaats in binnen de Keltische samenleving. Ze waren meer dan priesters in het polytheïsme van de Kelten: ze traden ook op als rechters en als raadsheren van de Keltische koningen. Ze waren zeer nauw verbonden met de natuur en baseerden hun raadgevingen en voorspellingen voornamelijk op (voor-)tekenen uit de natuur.

Wie wetten overtrad of bepaalde aanvaarde gewoonten schond, kon door druïden van het bijwonen van bepaalde plechtige vieringen worden uitgebannen. Dit was een vrij zware straf in de clangemeenschappen, waar het leven in gemeenschap de overhand had op dat van het individu. De druïde waakte over de identiteit van de stam of de clan. Ze fungeerden als het geheugen van de stam. Zij bepaalden de kalender en de ‘gunstige’ en ‘ongunstige’ dagen. Het was een broederschap wiens kennis stammen of grenzen overschreed.

Ze bleven tot 20 jaar in de leer voordat ze het werk van een druïde goed konden uitvoeren. In deze jaren leerden ze bijvoorbeeld over de leer van planten, maar ook over astronomie, de kracht van zon, maan en sterren, filosofie en de wetten van de goden. Hun leerweg van zwaar, omdat niets werd opgeschreven. Alles werd via zang, verhaal en vers overgedragen aan een nieuwe generatie.

Hun verzamelplaats was een open plek in een eikenwoud, genaamd Drumeton. Mogelijk dat hier hun naam vandaan komt. Dru klinkt in het Keltisch als eik en wid heeft mogelijk iets met wijsheid te maken. Mogelijk dat het een verbastering is van boomheiligdom. (Dit zijn heilige plaatsen of cultusplaatsen van verschillende bevolkingsgroepen verspreid over de hele wereld. Bij deze heilige bomen komt en kwam men om de goden te vereren, te bidden of om te offeren.)

De druïden waren polytheïsten (zij geloven in meerdere goden), maar beschouwden ook dingen uit de natuur als heilig. Neem de zon, maan en sterren bijvoorbeeld, waarin zij tekens konden herkennen. Maar ook heuveltoppen, rivieren en meren, bomen en struiken als de eik, maretak en hulst in het bijzonder speelden een prominente rol.

Druïden bestonden al eeuwen geleden, zelfs voor de geboorte van Jezus. Eerst leefden ze enkel in West-Europa en op de Britse eilanden, totdat ze werden verdrongen; eerst door de Romeinen, later door de gelovige Christenen. Hierdoor verspreidden ze zich over de rest van de continenten, zoals de rest van Europa, Afrika, en zowel Noord- als Zuid-Amerika.

Vuur werd beschouwd als een symbool van diverse goden en werd in verband gebracht met de zon en met reiniging. Hun kalender werd geregeerd door de cycli van de zon, de maan en de plantenwereld. Er zijn archeologische aanwijzingen dat er jaarlijks ceremonies werden gehouden rond de zomer- en winterzonnewende en rond de lente- en herfstequinoxen. Deze festivals zouden enkel door de positie en beweging van de zon bepaald worden. Daarnaast werden er vier feestdagen gevierd volgens de cycli van de maan en de plantenwereld. Dit waren: Imbolc, waarin de eerste tekenen van de lente werden gevierd, Beltane (Beltain), waarin de volheid van het leven na de lente werd gevierd, Lugnasadh, waarin de macht van de zonnegod Lugh werd gevierd en Samhain, waarin het begin van de winter werd gevierd en de poorten naar de wereld van de Sidhe opengingen. De data van deze vier feestdagen werden bepaald door de (volle) maan en door de bovenbedoelde levenstekens. Zo werd Imbolg gevierd bij volle maan, tussen de winterzonnewende en de lente-equinox, Beltane tussen de lente-equinox en de zomerzonnewende, Lughnasadh tussen de zomerzonnewende en de herfstequinox en Samhain tussen de herfstequinox en de winterzonnewende.