De zon schijnt door de gordijnen de slaapkamer in. Mijn lief is meteen helemaal wakker.

“Hardlopen?” Vraagt ie en ik voel in alles een ja. Jeetje, de zon is er. De zon is er! Ik voel me zo blij en dankbaar. Eindelijk is de zon er weer een keer.

Door het bos rennen is heerlijk met de mariastralen door de boomtoppen. Al rennend worden we steeds energieker. Mijn lief rent door als ik stop bij de dwarsboom, zes kilometer verder.
“Ik zie je weer onderaan de trap.”
Hij rent er vandoor, rent de trap op, rent er weer vanaf en komt precies tegelijk met mij aan. Samen rennen we de trap weer op en wandelen daarna door naar huis.

“Ik ben zo dankbaar dat we hier kunnen lopen. Dat de zon schijnt en ik met jou samen ben.” Hij pakt mijn hand vast. Ik kijk naar mijn lief en voel me verliefd. Verliefd op mijn lief en verliefd op deze dag.

Tijd voor een ontbijtje. Ik draai verse amandelmelk en dek de tafel. Terwijl de zon steeds verder naar binnen schijnt, eten we boterhammen vol lekkernijen en een kopje koffie met melk erbij. Graankoffie voor mij en caffiëne voor mijn lief.

“Zullen we straks naar de Ekoplaza fietsen?” Wat een heerlijk idee.
Eerst doen we nog even de schoonmaak klusjes en dan springen we op de fiets. Door de zon met zijn tweetjes op weg naar Nijmegen.

Bij de Ekoplaza komen we een vriendin tegen, op de fiets met haar kinderen. Iedereen lijkt hetzelfde gevoel te hebben. Dat fantastische gevoel van eindelijk een dagje zon. Iedereen lijkt verliefd op deze dag. Ik merk het aan de mensen die me lachend aankijken, mensen die me vrolijk groeten, auto’s die me voorlaten waar ik als fietser niet eens mag fietsen (en pas achteraf achter kom). Aan mijn lief die mijn hand pakt als we terugfietsen. Ook hij is verliefd op deze dag, maar gelukkig ook nog steeds op mij. En dat maakt deze dag nog eens extra speciaal.