“Misschien is het toch een beetje groot, of niet?”

“Ja”, zegt Muis: “ik denk dat je wel een beetje gelijk hebt.”

Samen kijken we naar ons geknutselde kadootje: een adventkalender met 24 vakjes, gevuld met leuke kleine zelfbedachte kadootjes. Tekeningetjes, een puzzeltje van een foto. Verhaaltjes om naar te luisteren voor het slapen gaan. Een steen met oogjes, gehaakte kerstengeltjes met onze uitgeprinte hoofden er op geplakt. Een kussenhoes met een mooie tekening er op. En ga zo maar door.

We hadden zoveel lol om het in elkaar te zetten. Helemaal het laatst waren we blij dat we klaar waren, maar er op terugkijkend zijn we alle drie blij dat we dit jaar weer eens wichtelen.

Vroeger wichtelden we ook, maar hadden we geen anderen om het mee te delen. Dan deelden we een kadootje met elkaar. Een mooie tekening, of gekleurde steen. Papi en Muis zaten toen in groep 2/3. Papi herinnert zich nog wel dat hij een keer een wichtelkadootje heeft gedeeld met de klas op school, dat wilde hij toen graag. Een wereldkaart die we hadden gekregen bij de Bear snoeprepen. Maar het wichtelen hield destijds geen stand bij ons.

Ik vroeg een gezin dat we hadden leren tijdens onze vakantie, of zij zin hadden om samen te gaan wichtelen en ze zeiden enthousiast “JA!” Papi en Muis waren, net als ik, meteen enthousiast en samen begonnen we te bedenken wat we allemaal konden gaan doen. Het begon met kerstengeltjes met onze gezichten er op en een mooi zelf vorm gegeven kussensloop, maar toen we de smaak te pakken hadden, begon het te groeien en te groeien. We hadden nog een adventkalender liggen en begonnen deze te vullen met onze maaksels. Al snel was deze bijna vol. Voor die laatste vakjes moesten we toch wel nog wat ideen eruit perzen, wat stressvol was, maar al met al was het heerlijk om zo samen bezig te zijn en anderen ook nog blij te mogen maken met onze maaksels.

Een wichtel jaar met andere mensen. Een blijvertje merk ik aan ons allemaal. Wat zijn we toch gezegend!

Zij zijn ook klaar, hebben hun kadootje al op de bus gedaan. We zijn vreselijk benieuwd wat er bij ons door de brievenbus gaat vallen…

Wat is Wichtelen?

In Scandinavië bestaat het Wichtelmannetje, wat zoiets is als een huiskabouter. In de donkere dagen van de adventstijd verlangen mensen naar wat lichtpuntjes. De één heeft dat wat meer dan de ander, maar de meeste mensen vinden het niet zo fijn dat het vroeg donker is. De gedachte dat iemand aan je denkt is heel warm en prettig. Dat geeft warmte en licht aan mensen.

Vanuit die gedachte is het Wichtelen ontstaan. Het begint officieel op 11 november, Sint Maarten. Met een groep mensen trek je die dag een lootje. Dat kan een groep collega’s zijn, vriendinnen, een klas of je gezin. Je verklapt natuurlijk niet meteen wie jij hebt getrokken. Degene die op jouw lootje staat, ga jij tot kerstmis verrassen met kleine cadeautjes. Dat kan een mooie kaart zijn, een spreuk via whatsapp, een kaarsje, een lief briefje, een stuk fruit, een theezakje, een warme kruik in je bed, een mooie steen of schelp die je gevonden hebt, een gedichtje, noem maar op. Jij bent het wichtelmannetje voor de persoon op jouw lootje.