Dit is het eerste jaar dat ik geen kerstkado’s maak voor dakloze mensen. Het stemt me een beetje verdrietig. De afgelopen vijf jaar heb ik dat gedaan namelijk, onder de naam van Buskerbij. Samen met veertig vrijwilligers wol spinnen en warme kleding breien, zo’n 300 stuks in totaal. Soms haakten mensen er kerstornamentjes bij, of maakten ze geborduurde kaartjes.

Vier basisscholen deden mee met in totaal meer dan 500 kaartjes. Ieder jaar stelden de kinderen van één basisschool vragen op hun kaartjes en kregen antwoord van mensen die dakloos zijn. Bijvoorbeeld een vraag als ‘Wat ga je eten met kerstmis?’ of ‘Wat is je favoriete kerstnummer?’ Op die school regelde ik dat jaar een betrokkene die kwam vertellen over dak- en thuisloos zijn en die basisschool hield een inzameling voor een instelling gerelateerd aan dak- en thuislozen opvang in de breedste vorm.

Begin november maakte ik de kerstkaartjes die nog nodig waren en begon deze handmatig te vullen met een warme tekst.

In december zat ik vaak met een aantal mensen papieren tasjes te vouwen en plakken van krant. Een zeer intensief karweitje, maar we wilden zo graag een echt mooi kadootje geven aan iemand. Zo’n kado waarvan je meteen voelt dat het hart daar bij in zit, want we deden het met hart en ziel met z’n allen.

Een paar dagen voor Kerstmis reed ik met dozen vol kado’s door de straten van plek naar plek om daar de kado’s uit te delen. Meestal hadden de vrijwilligers het helaas te druk met eigen dingetjes thuis, maar alleen was ik niet. Ik ging op stap met een vrouw die zeer betrokken is bij dak- en thuisloze mensen, ggz verpleegkundige met een hart van goud. Gewapend met lege kaartjes en volle pennen, gingen we dan op pad en genoten van de onbeschrijvelijke reacties:

• Een hele stoere Poolse man vol tatoeages die een tasje van me kreeg en het eerst niet wilde aannemen. Maar toen hij het open maakte en er in keek, pakte hij meteen een leeg kaartje en schreef een heel warme tekst naar een kindje in het Pools.
• Een meisje dat voor zich uit zat te staren gaf ik een tasje en ze wist niet wat ze ermee moest. Ik praatte met handen en voeten, ze was Tjechisch en kon me in het Nederlands niet volgen. Toen ze het open maakte, liep ze naar de begeleiding voor uitleg. Ik zag haar glimlachen. Ze zwaaide me uit met eenzelfde glimlach op haar mond. Dit was voor het eerst dat iemand haar had zien lachen.
• Een jongen met tranen in zijn ogen. Mensen die aan hem dachten. Een warm kaartje dat hij helemaal had geschreven, kregen we van hem terug.
• Een vrouw die haar gekregen muts koesterde en die muts heeft ze de hele winter verder niet meer af heeft gezet. Dag en nacht niet.
• Een vrouw die wel iets van 30 kaartjes heeft zitten beantwoorden van de kinderen. Allemaal net zo warm.
• Mensen die mij herkenden van vorige jaren en hun kerstmutsen op deden of sjaals omdeden om me een warme groet te geven.

Het is bijzonder wat een kado uit het hart kan doen met mensen.

Alles zette ik op de mail naar de vrijwilligers, zodat iedereen mee kon genieten van wat we als groep hadden bereikt dat jaar. Warmte en verbinding creëeren met een doelgroep die niet snel in de spotlight staat. Ieder jaar wensten mensen weer mee te doen.

Het was zo vreselijk bijzonder om te doen jaar na jaar. Helaas ook vreselijk intensief. Het hele jaar door was ik er mee bezig en vooral in december liep ik over van drukte. Na vijf jaar voelde ik dat het tijd was om het in december rustiger aan te doen, want ik liep de gezelligheid met mijn kinderen mis door de drukte.

En voor mijn kinderen was ik dit alles nou juist begonnen. Om de ware kerstspirit mee te geven aan Papi en Muis. Iets te geven aan een ander die daar waarde van heeft. En ik weet dat we daar de plank geenszins mis hebben geslagen, want die kado’s zijn jaar na jaar heel goed terecht gekomen!

Wat zal ik dit jaar eens allemaal gaan doen in deze bijzondere maanden?