Lang geleden keek de Grote Geest met verdriet naar de aarde en haar bewoners, de stenen, de planten, de dieren en de mensen. Ze waren de wet van eenheid, aan de hand waarvan ze zouden moeten leven, vergeten. Ze vochten om macht, bezit, om ideeën, ze vochten om het minste of geringste, ze waren haatdragend, hebzuchtig en jaloers en gunden elkaar het licht in de ogen niet. Hij zond boodschappen om te waarschuwen dat het zo niet verder kon. Geen mens luisterde, slechts een aantal mineralen, dieren en planten gaven gehoor aan zijn oproep, de mensen bleven doof. Hij besloot degenen die niet luisterden naar verschillende rijken te sturen waar ze hem en zijn lessen konden horen. Toen liet hij het regenen, regenen en regenen, totdat al het land overstroomd was. Slechts enkele rotsen, planten en dieren overleefden. Maar de Grote Geest voelde zich bedroefd, want wat was nu de aarde zonder mensen? Dát was niet de bedoeling!

Boven de wolken woonde een geestvrouw die ooit als mens op aarde geleefd had. Nu er geen menselijk leven op aarde meer was, had ze niemand meer om te helpen en bij te staan en ze begon zich alleen te voelen. Ze vroeg de Grote Geest om haar een geestman te sturen. Deze man kwam en de vrouw werd zwanger, maar de man verdween nadat hij zijn opdracht vervuld had en de vrouw was weer alleen in de wereld van het luchtrijk. Ook de dieren op aarde waren eenzaam en verlangden naar het gezelschap van de mens als in vroeger tijden toen ze zich nog de wet van eenheid van al het bestaande herinnerden. Ze zagen de vrouw in de wolken en vroegen haar om naar de aarde te komen. Maar ze wisten dat de vrouw land nodig had om overheen te kunnen lopen. Toen ze bij elkaar zaten om te beraadslagen over dit probleem, kwam de schildpad en stak zijn hoofd boven het water uit. “Vrienden,” zei hij, “ik heb een grote sterke rug. Misschien kan de Luchtvrouw erop plaats nemen.” “Fantastisch idee,” zei de beer als hoofd van de vergadering, “dat is de perfecte oplossing.”

Maar toen de vrouw na dagen over de grote schildpad gelopen te hebben eindelijk weer bij haar beginpunt uitkwam, zei ze tegen hem: “Ik dank je dat je je opoffert, maar je kunt toch niet voorgoed dienen als thuisbasis voor mij en mijn nakomelingen. Je moet kunnen leven als schildpad en schildpad dingen doen.” En ze vroeg aan de waterdieren om te zoeken naar land op de bodem van de oceaan. Alle brachten ze een paar zandkorrels, maar dat was niet genoeg. Toen kwam de muskusrat met een mondvol aarde, die hij aan de voeten van de vrouw legde voordat hij instortte. De vrouw verzorgde de rat zo goed mogelijk zodat hij weer genas. Toen liep de vrouw over de rug van de schildpad en liet overal een beetje aarde vallen. Toen ze terugkwam bij haar uitgangspunt blies ze de adem van leven over de grond en de grond vermeerderde zich totdat de hele rug van de schildpad bedekt was.
“Broeder schildpad,” zei de vrouw, “nu kun je terugkeren naar je eigen leven, maar dit land heet voortaan Schildpadeiland en we zullen je eren als zoon van water zowel als aarde.”
Sindsdien wordt de schildpad geëerd als de beschermer en drager van het leven op aarde, en staat hij symbool voor de eenheid van het bestaan.

.
Naar: How turtle helped to build our land. Sun Bear & Wabun. Een Chippewa scheppingsmythe