Prins Pygmalion woont op Cypres en is altijd bezig met beeldhouwen. Hij is ontzettend dol op zijn werk. Hij kan zich dagen en nachten achter elkaar afzonderen in zijn atelier, want hij is met beeldhouwen veel liever bezig dan met vrouwen.

Dat komt, omdat Pygmalion vrouwen te vaak heeft zien zondigen. Hij wil er niets van weten. Hij is met name verbolgen over de losbandige leefwijze van de zogeheten Propetiden, vrouwen die mensenoffers brengen en zich zonder enige schroom overgeven aan vleselijke lusten. Pygmalion vind dat geen enkele vrouw hem verdient en dat geen van hen ook mooi genoeg voor hem is. Trouwen, zo besluit hij, dat zal hij nooit en te nimmer doen. In plaats daarvan stort hij zich met nog meer overgave op zijn werk waardoor hij zich ontwikkelt tot een vermaard beeldhouwer.

Op een dag maakt hij een ivoren beeld van een prachtig meisje. Pygmalion is er meer dan trots op en kijkt vaak vol verrukking naar zijn eigen werk. Pygmalion raakt zelfs volledig geobsedeerd door zijn creatie. Hij praat met het meisje, brengt haar cadeaus, omhelst haar en drukt geregeld intense kussen op haar ivoren mond. De beeldhouwer koopt gewaden voor zijn ‘geliefde’, hangt kettingen om haar nek. Hij gaat zelfs zover dat hij het beeld op een bepaald moment op een matras legt en en haar zijn ‘bedgenootje’ noemt.

De liefde blijft vanzelfsprekend onbeantwoord tot intens verdriet van Pygmalion. Iedere dag hoopt hij vuriger dat zijn creatie ooit tot leven zal komen.

Als hij tijdens een feestdag ter ere van Aphrodite een offer brengt, richt hij zich rechtstreeks tot de goden en vraagt hen of zij hem een vrouw willen schenken. Hij durft niet te zeggen dat hij “die van ivoor” wil. In plaats daarvan zegt hij: “die lijkt op mijn ivoren vrouw”. Aphrodite hoort de prins aan, begrijpt wat hij écht wil zeggen en besluit hem tegemoet te komen.

Als Pygmalion na het feest thuiskomt, legt hij zich neer op bed en kust zijn creatie. Haar lippen voelen warm! Dan merkt hij op dat ze langzaam lijkt te smelten. Haar lichaam veranderd in die van een echte vrouw. Ze begint te ademen en bewegen. Ze is geworden tot een levende vrouw! Pygmalion kan zijn geluk niet op als hij zijn handen laat glijden over haar huid die daarvoor nog ivoor was geweest…

De twee worden verliefd op elkaar en het duurt niet lang voor ze gaan trouwen. Uit hun gelukkige huwelijk komt een kind voort. Dit is Paphos.