Mijn oma kon breien als de beste. Als het begon te schemeren, ging ze in een van de stoelen in de woonkamer zitten met een kopje thee en zat erbij te breien. Het was nog te licht om de gordijnen dicht te doen, maar wel duister genoeg om de lampen aan te hebben. In Zieuwent, waar ik ben opgegroeid, was het in die tijd de gewoonte om een rondje te gaan wandelen precies op dat tijdstip, want dan kon je goed overal naar binnen kijken. Ze had twee grote ramen aan de buitenmuren van haar woonkamer, die precies op de straat uitkeken. Oma hoefde niet naar haar naalden te kijken als ze breide, dus zij keek dan uit het raam en zwaaide als er iemand naar binnen gluurde. Zo breide ze een stuk verder van haar breiproject, genietend van haar raamtelevisie.

Toen ik zes was, wilde ik het ook graag leren. Maar het bleek heel wat lastiger dan ik had bedacht. Uren heb ik in de stoelen van oma voor het raam zitten oefenen. Het hele dorp had het er natuurlijk over, maar dat was geen nieuws. Want alles was nieuws.

Mijn oma was geduldig en leerde het me stukje bij beetje. Met zeven jaar breide ik mijn eigen pop van allemaal vierkante lapjes. Daarna begon ik patroontjes te leren en op mijn achtste breide ik als kadootje voor mijn zus een hoofd met ogen, neus en mond en haar naam er in geweven met allerlei patroontjes. Ze heeft m nog altijd.

Heel mijn leven heb ik altijd wel gebreid. Een eigen trui, een paar sokken, een muts of sjaal of wanten. Wollen kleertjes voor de kinderen, een vest voor een vriend of lief. Ik kan me niet herinneren dat ik de breinaalden ooit lang heb weg gelegd. Toch was ik de afgelopen jaren een beetje breimoe. Teveel achter elkaar zitten breien en haken voor de kerstkadootjes die ik heb gemaakt en uitgedeeld aan dakloze mensen.

Een jaar lang kon ik me er niet toe zetten om de breinaalden weer op te pakken. Telkens dacht ik er aan en werd enthousiast, maar met de naalden in mijn handen zakte dat snel weg en hield ik er weer mee op.

Maar een paar weken terug liep ik een hobbywinkel binnen en daar hadden ze de mooiste katoen liggen ooit. Precies de kleuren waar ik van hou en ik werd ongelofelijk enthousiast. “Ik ga sokken breien.” zei ik tegen mijn lief, die mij eigenlijk niet breiend kent. Hij glimlachte, blij om die twinkel in mijn ogen te zien. Zo gezegd zo gedaan en nu heb ik zomaar weer een katoenen eigen gebreid paar sokken erbij. Ik ben er zo blij mee, dat kan ik niet omschrijven. Ik heb er al een paar keer in staan te dansen, ze zitten voortreffelijk!

Papi was er heel duidelijk over: “Het volgende paar is voor mij!”
Ik denk dat ik hem eens ga leren breien…