Hij staat al de hele winter te pronken in de woonkamer. Iedere keer als ik er langs loop, kijk ik er verlangend naar. Ik wil zo graag weer beginnen met spinnen, maar met het weer van het afgelopen half jaar, een ongelovelijk donkere en zware tien donkere weken en regenbuien die nooit weg leken te gaan, waren de dagen te kort, ik te moe of er waren teveel klusjes om achter het wiel te kruipen.

Maar ineens is er weer de zon. Lente. De dagen lengen merkbaar en ik voel de energie terugstromen mijn lichaam in. Alles ontwaakt en voelt zich klaar om de plantjes op te zien komen, de zon in mijn gezicht te voelen, wandelingen te maken zonder dat ik een jas aan hoef te doen.

En toen begin van de week ik een keer hardlopen oversloeg voor buikspieroefeningen, wist ik meteen wat ik er achteraan ging doen. Ik pakte zonder na te denken mijn Louët en een handvol gekaarde vacht. Die geur heerlijk! Mijn voet begon het pedaal op een neer te doen, het wiel draaide gelijkmatig de rechterkant op. De wol begon op te draaien en ik voerde deze gelijkmatig in. Lanoline voelbaar op mijn handen, zo heerlijk zacht. Ik was zomaar weer gestart met het spinnen. Mijn actieve meditatie waar ik zo van hou!

Samen met een vriendin heb ik vorig jaar het besluit genomen om voor ons allebei een trui te gaan maken. Ik spin wol die zij vervolgens verwerkt tot een trui met haar breimachine. Op die manier hebben we allebei motivatie om door te zetten en zijn we straks allebei een mooie eigengemaakte trui rijker. Ik zie me er al in lopen komende winter…

Spinnen schijnt helemaal uit te zijn, maar ik snap niet echt waarom. Het is leuk om te doen, je kunt iedere lange haar er op spinnen (dus ook konijnenharen bijvoorbeeld) en je bent bezig om iets te maken waar je ook weer eindeloos veel leuke dingen mee kan doen. Ik hou er in ieder geval erg van, dus als je het nog niet hebt geprobeerd, dan geef jezelf een kans en probeer het eens. Zeker de moeite waard om het een poging te geven!